Etrafta bir şeyler kırılıyordu ve saçılıp bana batıyordu sanki. Ama hayır, hayır ortalıkta kırılan bir şey yoktu bir acı hissediyorum derinlerden anlıyorum ki kırılan şey dışarıda değil içerlerde bir yerde kalp desen değil daha çok hayallerim kırılıyor, umutlarım yıkılıyor sanırım. Sanki kurduğum dev bir şehri yıkıyorlar gibi her yere camlar saçılıyor, binalar birbiri ardına yakılıyor gibi. Ah, neler oluyor böyle. Kurarken en hafif bir şey hissetmediğin hayallerin yıkılırken niye bu kadar acıtırdı ki. Acı çektirmek için mi gerçek olmazlardı acaba. Bak hayat aslında bu dercesine gerçek olmak istemiyorlardı sanki. Ve acılar büyüdükçe yangınları artıyordu su bile büyütüyordu alevini. Söndürmek için okyanuslar gerekiyordu. Okyanuslar yetmiyordu. Sonunda ise olan yanıp biten bize, bana oluyordu.

Çok konuşan insanın boş konuştuğunu söyler dururlar. Ama düşünmezler hiç bu insanın yalnız olup olmadığını. Bir insan gördüğünde duvarlara anlatıp durduğu şeyleri o insana anlatmak istediğini. Cevaplar almayı ne kadar özlediğini bilmezler. “Amma gevezelik ettin.” derler. Sustururlar. Ve anlarsın ki bazen cevap almadan konuşmak susturulmaktan iyidir.

Bulutların üzerinde ya da uçurumun kenarındadır aşk. Sonu hep aynı. Boşluk.

Yazmak istedim. Evet sensiz kaldım ve ölmek istemedim. Sadece seni yazmak istedim sayfalarca. Birde kahve istedim kalemime yoldaşlık etsin diye. Kahvem bitince dursun kalemim kahvemi doldurunca tekrar yazsın istedim.Belki biraz da müzik olmalı yağmur sesi mesela. Ve yazmalı seni kelimelere inat. Anlatmalı sayfalara her şeyi. Bittikten sonra da tekrar tekrar okumalı seni gelmeni bekler gibi.

Ve kadın her git’in içinde bir gitme saklıyordu adama git derken, adam giderken.

Hayır özlemek ne demek bilmiyordu

Sevdiğini sanıyordu hep

Umut veriyordu

Sonra “Bitti.” diyip gidiyordu

Hayır sevmek ne demek bilmiyordu

Bilseydi eğer bir bitti demek ile

Bitemeyeceğini de bilirdi

Hayır geri dönmek ne demek bilmiyordu

Bilseydi eğer beklediğimi anlardı

Öylesine, ölesiye beklediğimi